Lieve Meiden,
Ik ga proberen mijn verslag te schrijven.
Maandag 16 juni, vroeg op!
Om 9.00 moest ik in het ziekenhuis zijn, ik werd ontvangen door een niet aardige verpleegster, erg zakelijk zeg maar, er werd het hoognodige gezegd, maar meer ook niet.
Ik voelde me eenzaam, ze ging met mij om, althans dat gevoel kreeg ik een beetje als, tja je eigen schuld. Echt ze was niet leuk........
Maar goed ik probeerde daar boven te staan wat wist ze nou van mijn situatie, ze vroeg er niet eens naar....
Ik was volgens haar 11.30 aan de beurt, dus wachten maar, mijn man moest naar huis en daar zat ik alleen in een kamer.
De tijd schiet dan niet op, ik vroeg of ik iets kon krijgen om een beetje te relaxen, maar die verpleegster gaf aan dat het niet was afgesproken, waarop ik reageerde zou je dat willen vragen of het mag? Waarop zij antwoordde : Dat zou ik kunnen doen, oke dacht ik laat maar.... Ik ben al die tijd flink geweest het gaat me nu ook lukken, de tranen brandde in mijn ogen en ik moest behoorlijk slikken.
Na een uur kwam ze terug en gaf inderdaad iets ontspannends, ik mocht uiteindelijk om 10.45 naar beneden, denk je dat je sneller geholpen wordt, nou niet dus. Je ligt te wachten in een hele koude kamer, tegenwoordig krijg je geen deken meer over je heen, maar een papieren laken, nou ik lag te schudden v an de kou en de zenuwen. Afschuwelijk gewoon, ik kon precies op de klok kijken, een hoop gedoe om mij heen, de ene gaat de ander komt en zo heb ik tot 12.30 liggen wachten, toen kwam Dokter van Selms nog even het een en ander door nemen en aftekenen.
Kort daarna werd ik opgehaald en was ik aan de beurt, doodsbenauwd, maar toch nog het een en ander uit kunnen spreken naar de anesthesist en eindelijk kreeg ik een hand van een lieve OK zuster.
Ik was bang voor de narcose omdat ik al meerdere keren het gevoel heb gehad dat ik al onder zeil ging, maar zelf nog bewust bij bleef, dus daardoor het heel benauwd kreeg. De anesthesist zou daar rekening mee houden, Dokter van Selms zei welterusten en echt weg was ik.
Om 16.00 werd ik wakker, niet ingepakt en geen drains, toen sloeg de onzekerheid toe, heeft hij dan wel al het kapsel weggehaald? Hij had dat wel beloofd, een vluchtige blik onder mijn operatiejasje en ik schrok echt, precies waar ik bang voor was! Mijn ingevallen borst, complicatie van mijn longoperatie in 1985 was weer terug, tja eigenlijk ook wel logisch, maar uiteraard zeer confronterend. Flinke huilbui gehad en hup doorgaan, je weet waar je het voor gedaan hebt...... Hou dat voor ogen. De pijn valt aardig mee, niet fijn, maar wel te dragen.... Bewegen is minder leuk, maar ja je weet wat er is gebeurt dus kun je het allemaal wel plaatsen en weet je dat het er nu eenmaal bij hoort.
Dokter van Selms kwam langs en ik vroeg of het er nog iets beter uit zou gaan zien, waarop hij antwoordde daar zou ik niet echt op rekenen, eerlijk, maar boink weer een tik! Ik vroeg over het fluffen, waarop hij zei:
dat is volgens hem niet zo dat is iets wat de vrouwen zelf willen zien? Hij heeft het kapsel verwijdert en dat moeten we dan maar geloven, het vocht wat daarBij vrij komt gaat mijn lichaam zelf opruimen en Tja wat moet ik hiermee,?
Ik heb de siliconen meegekregen en ze zijn plakkerig en glibberig, ik ben vreselijk blij dat ze eruit zijn.
Die ingevallen borst wordt wel even een dingetje, maar dat komt ook wel goed.
De volgende dag mocht ik naar huis, kreeg weing informatie mee, over wat ik aan moest doen, gelukkig had ik hier op het forum gelezen over wat ik aan kon doen en ik had een strak hemdje mee, maar dat gaf niet genoeg steun, ik had nog een rekbare band van de vorige operatie bewaard en die heb ik omgedaan en dat voelt steviger.
Verder hoef ik pas 17-7 terug voor controle, ik vind het belachelijk lang, maar ja hij is op vakantie dus eerder heeft dan geen zin. De hechtingen zijn oplosbaar en ik ben nog even naar de poli gegaan en gevraagd hoe lang ik nu wat straks aan moet hebben. Een andere arts gaf aan, doe een straks hemdje aan voor 2 weken en dan dag en nacht, daarna kun je zelf kijken hoe of wat?
Ik zie het wel, ik denk dat ik straks nog een mailtje ga sturen met wat vragen en anders kom ik wel terug bij jullie, jullie zijn tenslotte de echte experts.
Foto rechter ingevallen borst, zo wel moeilijk te zien, maar van opzij is het echt heel duidelijk, foto volgt later.
Deze foto's zijn net na de operatie gemaakt.
Foto linkerborst, best trots op, ziet er oke uit.
Ik heb 23 jaar protheses gehad he, dan mag ik toch niet mopperen dat het er nu zo uit ziet?
Liefs van Mik.
heel veel liefs ildiko
,want je blijft steeds in mijn gedachte ...... -BLOEM- dikke knuffel ildiko
bah bah ze mogen zich weleens inleven in ons vrouwen kan hier echt boos om worden ,want onmenselijk zeg 
en wat meer informatie is ook wel op z'n plaats ,we worden zowiezo al overrompeld door emoties .....maar Mik schrijf maar zoveel mogelijk van je af "wij zijn er WEL voor jou " en het helpt met je innerlijke IK en om te accepteren hoe je strakjes bent ...en je bent een prachtig mens vergeet dat niet IK -GEEF -JE - EEN - BLOEM -BLOEM- FLOWER =liefs= voor jou .
