Het meisje met de twee ruggen (explantatie/lipofilling)
Geplaatst: 25 mar 2021 06:17
Lieve allemaal,
In de pubertijd werd ik “het meisje met de twee ruggen genoemd”. Desondanks kreeg ik een vriend die mij accepteerde zoals ik was, mijn huidige man. We kregen twee kinderen. Ik gaf borstvoeding en toen ik stuwing kreeg, had ik nog nooit zulke grote borsten gezien. Die blijdschap duurde maar kort, want wat deed dat zeer. Mijn moeder zei altijd, “de magerste koeien zijn de beste melkkoeien”. Ze had gelijk, onze kinderen heb ik 9 maanden borstvoeding gegeven en mijn vriezer zat vol met afgekolfde melk. Natuurlijk bleef er niets meer van mijn borsten over, het waren twee erwten op een plankje. Ik voelde mij er niet prettig bij en zeker niet vrouwelijk. Ik liet mij informeren door een PC, puur alleen voor informatie, maar binnen een maand lag ik onder het mes. Al mijn bezwaren veegde hij van tafel, zoals… ‘kan ik nog borstvoeding geven als er meer kinderen komen en kan ik over vier maanden nog meedoen aan een hardloopwedstrijd enz’. Twee borsten, het was veel geld, maar wat was ik er blij mee. Ik kreeg het merk Innamed, wat later Allegan werd genoemd. Ik heb begrepen dat die in 2018 van de markt is gehaald. Waarom ben ik nooit gewaarschuwd?
Maar goed, ik was blij, ondanks dat de ene prothese anders geplaatst was. Hij leek wel kleiner dan de ander, maar dat werd bij de nacontrole van tafel geveegd, want iedere borst is anders. Ik was allang blij, dus liet ik het zo. Ruim vijftien jaar heb ik deze protheses in mijn lijf gehad. Twee kinderen borstvoeding gegeven ( de protheses waren achter de spier geplaatst). Ik had een bescheiden cupmaat van 230 g, niemand in mijn omgeving heeft er iets van gemerkt en mijn beste vrienden weten tot op heden niet wat ik in mijn lijf heb gehad. De klachten had ik vrijwel direct al. Hoofdpijn en nekpijn kwam mij niet onbekend voor, want na twee aanrijdingen heb ik whiplash opgelopen. Dus daar had ik al mee leren leven, feestjes afzeggen, moe, niet tegen teveel geluiden kunnen enz. Maar ik heb in al die jaren veel meer klachten ontwikkeld. Ik zal ze niet allemaal opnoemen, want het is jullie bekend, oa last van lymfeklieren in nek en hartproblemen, bobbeltjes in borst dus echo en mammografie. Ik zag er van de buitenkant “normaal” uit, klagen doe je niet zo snel, want met kinderen en werk, het gaat gewoon door. Totdat ik het programma Radar kreeg te zien. Die angst, onzekerheid, verdriet. Een ding wist ik zeker, de protheses moesten eruit. Alles viel op zijn plek.
Het is nu precies twee weken geleden dat ik geopereerd ben door Frank Niessen. Ik ben vrij slank, maar hij wist evengoed 135 cc lipofilling in mijn borsten te doen. Uit narcose, hoorde ik dat de rechterkant (degene die nooit goed heeft gezeten) lek was. Ik kreeg de goede prothese mee naar huis. Wat ben ik blij dat ze eruit zijn. Maar ja, dan slaat de onzekerheid en verdriet wederom genadeloos toe. Wat hebben mijn kinderen hieraan over gehouden? Wat zweeft er door mijn lijf? Waarom ben ik nog zo moe en voel ik nog steeds steken? Ik kan mijn angst en onzekerheid alleen hier op dit forum kwijt. Jullie weten hoe ik mijn voel. Thuis moet ik er weer zijn voor mijn kinderen en straks ga ik ook weer werken. Van huis uit ben ik opgevoed met niet zeuren maar doorgaan en wat geweest is , is geweest. Wederom aan de buitenkant zie je niets aan mij, maar van binnen voel ik mij onzeker en verdrietig. Ik laat dat voor mezelf toe en weet dat het alleen maar beter gaat straks. Ik ga het voedingsplan van Frank Niessen volgen en ontgiften. Hopelijk blijft er dan nog wel wat van mij over, want ik heb geen gram vet aan mijn lijf. Ik zit eraan te denken om een coach, zoals een orthomoleculair arts of iets dergelijks te nemen. Wie heeft er ervaring met het voedingsplan van Frank Niessen en wat raden jullie mij aan, wat betreft voedingscoach? Ik wil over een aantal maanden ook een bloedtest laten doen, geen idee wat ik dan precies moet laten testen, maar oa mijn vitaminen en hoe kan ik testen of mijn lymfeklieren wel goed zijn? Verder vraag ik mij af of het zinvol is om een klacht in te dienen bij de fabrikant van de protheses Allergan. Aan de andere kant, wat schiet ik ermee op. Het kwaad is al geschied en hopelijk hebben mijn kinderen er niets aan overgehouden.
Het is een heel verhaal geworden. Ik moest dit van mij afschrijven. Hoe gaat het nu met mij nu twee weken na de operatie? Ik ben nog steeds heel moe, ’s nachts word ik wakker van de pijn in mijn benen, maar het gaat iedere dag wat beter. De blauwe plekken op mijn benen trekken weg. Ik heb bescheiden borstjes. De linkerkant had een flinke deuk en is minder vol dan rechts, maar ja… iedere borst is weer anders. Ik merkte wel dat ik met mijn schouders naar voren loop, ipv met de borst vooruit. Toch weer die onzekerheid, het pubermeisje van toen. Vanaf vandaag ga ik met mijn borst vooruit lopen. Ben ik trots op wie ik ben en dat ik er ben en dat ik er mag zijn. Vier het leven, hou van jezelf. Liefs Nica
In de pubertijd werd ik “het meisje met de twee ruggen genoemd”. Desondanks kreeg ik een vriend die mij accepteerde zoals ik was, mijn huidige man. We kregen twee kinderen. Ik gaf borstvoeding en toen ik stuwing kreeg, had ik nog nooit zulke grote borsten gezien. Die blijdschap duurde maar kort, want wat deed dat zeer. Mijn moeder zei altijd, “de magerste koeien zijn de beste melkkoeien”. Ze had gelijk, onze kinderen heb ik 9 maanden borstvoeding gegeven en mijn vriezer zat vol met afgekolfde melk. Natuurlijk bleef er niets meer van mijn borsten over, het waren twee erwten op een plankje. Ik voelde mij er niet prettig bij en zeker niet vrouwelijk. Ik liet mij informeren door een PC, puur alleen voor informatie, maar binnen een maand lag ik onder het mes. Al mijn bezwaren veegde hij van tafel, zoals… ‘kan ik nog borstvoeding geven als er meer kinderen komen en kan ik over vier maanden nog meedoen aan een hardloopwedstrijd enz’. Twee borsten, het was veel geld, maar wat was ik er blij mee. Ik kreeg het merk Innamed, wat later Allegan werd genoemd. Ik heb begrepen dat die in 2018 van de markt is gehaald. Waarom ben ik nooit gewaarschuwd?
Maar goed, ik was blij, ondanks dat de ene prothese anders geplaatst was. Hij leek wel kleiner dan de ander, maar dat werd bij de nacontrole van tafel geveegd, want iedere borst is anders. Ik was allang blij, dus liet ik het zo. Ruim vijftien jaar heb ik deze protheses in mijn lijf gehad. Twee kinderen borstvoeding gegeven ( de protheses waren achter de spier geplaatst). Ik had een bescheiden cupmaat van 230 g, niemand in mijn omgeving heeft er iets van gemerkt en mijn beste vrienden weten tot op heden niet wat ik in mijn lijf heb gehad. De klachten had ik vrijwel direct al. Hoofdpijn en nekpijn kwam mij niet onbekend voor, want na twee aanrijdingen heb ik whiplash opgelopen. Dus daar had ik al mee leren leven, feestjes afzeggen, moe, niet tegen teveel geluiden kunnen enz. Maar ik heb in al die jaren veel meer klachten ontwikkeld. Ik zal ze niet allemaal opnoemen, want het is jullie bekend, oa last van lymfeklieren in nek en hartproblemen, bobbeltjes in borst dus echo en mammografie. Ik zag er van de buitenkant “normaal” uit, klagen doe je niet zo snel, want met kinderen en werk, het gaat gewoon door. Totdat ik het programma Radar kreeg te zien. Die angst, onzekerheid, verdriet. Een ding wist ik zeker, de protheses moesten eruit. Alles viel op zijn plek.
Het is nu precies twee weken geleden dat ik geopereerd ben door Frank Niessen. Ik ben vrij slank, maar hij wist evengoed 135 cc lipofilling in mijn borsten te doen. Uit narcose, hoorde ik dat de rechterkant (degene die nooit goed heeft gezeten) lek was. Ik kreeg de goede prothese mee naar huis. Wat ben ik blij dat ze eruit zijn. Maar ja, dan slaat de onzekerheid en verdriet wederom genadeloos toe. Wat hebben mijn kinderen hieraan over gehouden? Wat zweeft er door mijn lijf? Waarom ben ik nog zo moe en voel ik nog steeds steken? Ik kan mijn angst en onzekerheid alleen hier op dit forum kwijt. Jullie weten hoe ik mijn voel. Thuis moet ik er weer zijn voor mijn kinderen en straks ga ik ook weer werken. Van huis uit ben ik opgevoed met niet zeuren maar doorgaan en wat geweest is , is geweest. Wederom aan de buitenkant zie je niets aan mij, maar van binnen voel ik mij onzeker en verdrietig. Ik laat dat voor mezelf toe en weet dat het alleen maar beter gaat straks. Ik ga het voedingsplan van Frank Niessen volgen en ontgiften. Hopelijk blijft er dan nog wel wat van mij over, want ik heb geen gram vet aan mijn lijf. Ik zit eraan te denken om een coach, zoals een orthomoleculair arts of iets dergelijks te nemen. Wie heeft er ervaring met het voedingsplan van Frank Niessen en wat raden jullie mij aan, wat betreft voedingscoach? Ik wil over een aantal maanden ook een bloedtest laten doen, geen idee wat ik dan precies moet laten testen, maar oa mijn vitaminen en hoe kan ik testen of mijn lymfeklieren wel goed zijn? Verder vraag ik mij af of het zinvol is om een klacht in te dienen bij de fabrikant van de protheses Allergan. Aan de andere kant, wat schiet ik ermee op. Het kwaad is al geschied en hopelijk hebben mijn kinderen er niets aan overgehouden.
Het is een heel verhaal geworden. Ik moest dit van mij afschrijven. Hoe gaat het nu met mij nu twee weken na de operatie? Ik ben nog steeds heel moe, ’s nachts word ik wakker van de pijn in mijn benen, maar het gaat iedere dag wat beter. De blauwe plekken op mijn benen trekken weg. Ik heb bescheiden borstjes. De linkerkant had een flinke deuk en is minder vol dan rechts, maar ja… iedere borst is weer anders. Ik merkte wel dat ik met mijn schouders naar voren loop, ipv met de borst vooruit. Toch weer die onzekerheid, het pubermeisje van toen. Vanaf vandaag ga ik met mijn borst vooruit lopen. Ben ik trots op wie ik ben en dat ik er ben en dat ik er mag zijn. Vier het leven, hou van jezelf. Liefs Nica
