SVS-MELDPUNT KLACHTEN SILICONEN

Hoe is het om te leven zonder borsten?
http://zonderborsten.blogspot.nl/

Bewust kiezen voor geen reconstructie
https://de-amazones.nl/nl/forum/vraag-m ... onstructie

Leven zonder beide borsten
http://www.network54.com/Forum/29611/th ... de+borsten

Mooi met 1 borst
http://www.trouw.nl/tr/nl/4324/nieuws/a ... orst.dhtml

Engelstalig
http://nofnpinkribbons.blogspot.nl/2010 ... why-i.html

Amazone...
ik betrap mezelf erop
vaker in de spiegel
te kijken dan ooit tevoren
met de prothese
voor mijn litteken
besluit ik te leren aanvaarden
dat ik voortaan
als
éénborstige, als amazone
door het leven
zal gaan

Ik koester...
ik koester mijn twee zachte borsten
neem afscheid van de linker
morgen zal zij niet meer zijn
geen genot zal ik meer voelen
als zij wordt aangeraakt
gestreeld
ik ga op zoek
naar nieuwe plekjes

Na verwijdering...
dan ben ik plat
maar kan mijn partner
mijn kleinzoons
mijn kinderen
weer aan mijn hart drukken
zonder angst voor
een inwendig waterbad
opgelucht
ik weet dat implantaten
voor mij uit den
boze zijn

Afscheid implantaten...
Ze rusten uit
en liggen te verdampen
in mijn boekenkast


http://www.boschphotography.com/en/book ... easts.html

Ik wilde gewoon, gewoon zijn, erbij horen, toen ik de optie kreeg van reconstructie.
Met de wetenschap van nu was die keuze misschien wel makkelijker geweest.
Want hoe je het ook went of keert zonder protheses of hulpmiddelen, vestig je toch de aandacht op de borsten. Je ziet reacties van anderen, ofwel
een reactie van medelijden, of geshockeerd zijn, maar mensen kijken.
En nee met een borst of geen borsten vind ik niet mooi, hoe mooi een foto ook gemaakt is, ik krijg altijd een gevoel van medelijden of herkening.
Dit zelfde merkte ik destijds ook met een pruik. Ik koos ervoor om een pruik te dragen, om gewoon te zijn, niet op te vallen. Sommigen kiezen voor zo'n mutsje of doek, omdat ze het minder gedoe vinden, maar hier gold voor mij weer hetzelfde.
Om maar eens een voorbeeld te geven: Gelijk na de chemo gingen we op vakantie, ik met pruik, heerlijk weg uit de sleur van medelijden en verdriet.
Ik had mijn man op het hart gedrukt niets over mijn ziek zijn te vertellen daar.
Ik verlangde zo naar mijn gewone leventje van voor de ziekte.
Ik droeg mijn "haar"in twee vlechten, bang voor mogelijke windvlagen aan het strand. Tot er een paar dagen later in een bar waar wij vaak kwamen
het liedje van pippi langkous gespeeld werd. Op een onverwacht moment pakte een van de obers mijn vlechten en trok die omhoog en jahoor daar stond ie met mijn pruik in zijn handen.
Vanaf dat moment was ik niet meer die vakantiegast die aan het genieten was. Maar werd behandeld als een zieke vrouw.

Maar ik voel me nog steeds op en top vrouw nu nog met en wie weet....

Maar er is altijd nog deze mogelijkheid:

http://www.amoena.com/nl/Products/Breastforms/
http://www.silima.de/silima/index.php?land=ben
http://www.anita.com/nl-nl/Kollektionen,Anita_care

speciaal op maat gemaakt:
http://www.vandenborneborstprothesen.nl/index.html
http://prevoomaatwerk.nl/

of zo:
http://www.maxcleavage.com/info/silicon ... enhancers/

en een hempje mét:

http://www.toupim.com/#!prothese-hemd/c19yb



groet,

Joke

Lieve schat, er zijn toch hulpmiddelen? Ik plaatste dit bericht om te laten zien dat er veel vrouwen zijn die ervoor kiezen om geen reconstructie te ondergaan, maar dat wil niet zeggen dat ze geen uitwendige protheses dragen!!! Het eerste bericht gaat daar over volgens mij, maar de rest niet.

Ik zou zelf ook een prothese dragen. En een pruik. Zeker weten hoor.
En wat is daar nou mis mee? NIETS!!

Iedereen doet van alles aan de buitenkant. Daar is niets mis mee. Alleen kun je van uitwendige protheses niet ziek worden en van inwendige wel. En niet zo'n beetje ook!

Ik zocht naar dit soort verhalen, want vind het belangrijk dat vrouwen zien dat er heus wel valt te leven zonder borsten. Maar zonder gezondheid valt er niet te leven.

Ik heb een hele goede vriendin die maar 1 borst heeft. Ze draagt een uitwendige prothese. Ze heeft een prachtig figuur. Je zit er echt helemaal niets van. Alles op maat gemaakt. Ze kan er ook mee zwemmen. Ze wilde zelf ook geen reconstructie. Ze was al lang blij dat ze genezen was. En wilde geen risico's meer nemen. Ik wou dat ze haar verhaal hier kon vertellen, maar helaas spreekt ze geen Nederlands, dus dan gaat het niet. Toen dacht ik: weet je wat, ik ga eens kijken of ik ervaringen van vrouwen vind. En deze vond ik. Ik zal zeker nog verder zoeken, want ik vind het ongelofelijk belangrijk.

Gerrie heeft ook helemaal niets meer. En er zijn ook heel veel vrouwen die helemaal plat zijn, omdat hun borsten zich nooit hebben ontwikkeld. Dat is ook heel erg voor deze vrouwen. Dat gaat echt wel voorbij niet blij zijn met je kleine cup. Die hebben helemaal geen cup. En ook deze vrouwen moeten een manier vinden om te leven zonder de vrouwelijke borsten. En ook wij, de geexplanteerden. Veel hebben nu een grotere cup dan voor hun bv (wat een mazzel!!), maar er zijn er genoeg die niets of maar heel weinig over hebben, en weer anderen hebben minder dan ze hadden. Ik ben er 1 van. Maar mijn leven gaat gewoon verder. Ik ben hartstikke blij dat die vieze bende mijn lijf uit is.

Natuurlijk weet ik niet hoe het is om geen borsten te hebben, ook al heb ik mij na de explantatie heel vaak geamputeerd gevoeld. Ik heb teminste nog iets van mezelf. En heb het gevoel in mijn borsten ook nog. Hoe klein ze ook zijn. Ze voelen heerlijk zacht en sensueel. Ja, vreselijk lijkt het mij echt wel zonder borsten hoor. Verschrikkelijk, maar toch is er wel een leven zonder mogelijk. Hoe moeilijk het ook is.

Ik vind het heel erg voor je Marga. Ik weet ook niet hoe ik mij zou voelen als ik in jouw schoenen zou staan. Ik weet alleen wat ik heel lang heb gevoeld 1 jaar geleden. En deze angst wil ik nooit meer hebben. De wanhoop die ik voelde. Het was een vreselijke tijd. En daarom zet ik mij ook zo voor iedereen in. Ik weet precies waar jullie in zitten. Ik weet precies hoe het voelt.


Ik wens je heel veel strekte lieverd. Je bent zo'n mooie, krachtige vrouw. Een zeer bijzondere ziel. Mijn forummaatje.

Dag engel, je weet wel wat ik zeggen wil.

Liefs, Luna

Lieve Luna, misschien las het als dramatisch, maar zo bedoelde ik het niet.
Maar zonder vind ik gewoon niet mooi, persoonlijk . Wat ik me altijd afvraag is , wat vrouwen beweegt om te kiezen voor helemaal niets. Er zijn wat vrouwen in mijn omgeving die er voor kozen om helemaal plat door het leven te gaan, daar moet ik toch altijd aan wennen, want er zijn inderdaad genoeg hulpmiddelen en het lijkt me dat je dan vaak geconfronteerd wordt
met ogen van vreemden die richting borstkas gaan.
Toen ik jaren geleden met een kennis die ook borstkanker had gehad maar geen protheses droeg en een hemd aan had in A'dam liep, voelde ik toch vele ogen gericht op haar borstkas. Ook al maakte het haar niets uit zei ze,
het lijkt me dat je dan nog veel meer geconfronteerd wordt met je uiterlijk .
Zelf vind ik het prettig dat ik toch wat vorm heb en denk nu wel steeds meer aan iets van lipofilling, dus flink aan de ijsjes met het komende weer zodat ze in de toekomst goed kunnen "graften"

Marga MKS schreef:Zelf vind ik het prettig dat ik toch wat vorm heb en denk nu wel steeds meer aan iets van lipofilling, dus flink aan de ijsjes met het komende weer zodat ze in de toekomst goed kunnen "graften"

Heerlijk om eens niet aan de lijn te hoeven denken, toch? Maar jij hoeft dat niet eens volgens mij.

Marga, ik zou ook zeker niet zonder uitwendige protheses willen rondlopen zoals die vriendin van je. Echt niet! Dan maar bh vol met uitwendige stinkbommetjes .

Hier wat linkjes. Niet alleen speciaal voor jou hoor, maar gewoon voor iedereen die het lezen wil.

Prachtige zin: "Maar liefde gaat niet over het hebben van één of twee borsten, of een prothese. Liefde gaat over intimiteit die met de ziel te maken heeft. Het lichaam is daarin slechts een vertaalinstrument"
http://www.borstkanker.nl/ik_voel_me_onaantrekkelijk

http://knuffelborst.jouwpagina.nl/
Schattig verhaaltje over hoe ze haar kleinkinderen vertelde dat ze borstkanker had en dat haar borst eraf moest.

nog een linkje: http://www.tegenkanker.be/leven_na_een_ ... efprothese

En nou stopen LUNA!!! Welterusten lieve Luna

Rots
uit “Wind door mijn haar”
van Marianne Janssen

Toe, zeg me
Dat ik ook straks
De liefste voor je ben
Dat ik ook straks
Zonder borst en zonder haar
De mooiste ter wereld
Voor je ben
Zeg me
Dat we na de strijd
Sterker en inniger
Zijn dan ooit
Voordat ik het je vraag
Heb je het me
Al duizendmaal gezegd

Een groot aantal studies leert dat de liefde, het begrip en de emotionele steun van de partner de belangrijkste factor is die de psychologische aanpassing van de vrouw vergemakkelijkt (Bos-Branolte et al., 1987). Samen het litteken bekijken, samen delen wat men afschuwelijk vindt, samen huilen en rouwen zijn belangrijke stappen in het verwerkingsproces.


Alle linkjes bevatten teksten gericht op vrouwen die borstkanker hebben/hadden, maar dames die ziek zijn door siliconen en geexplanteerd zijn, gaan door soortgelijke pijnen heen. Ook al zijn we niet geamputeerd, ook al krijgen we geen chemokuur. Ons lichaam veranderd en we zijn ook behoorlijk ziek. Soms zo ziek dat we niet eens goed voor onszelf kunnen zorgen en toch vechten we door. En misschien kun je het niet met elkaar vergelijken, maar toch zijn er overeenkomsten vind ik. Ik had zelf ook de angst te zullen sterven, omdat ik heel erg ziek was. En zoals ik zijn er helaas veel meer dames.

Ik hoop niet dat ik vrouwen met borstkanker nu het gevoel geef dat het allemaal zo makkelijk is en dat het allemaal hetzelfde is. Nee, dat is het zeker niet. Ik weet echt niet hoe het is om helemaal geen borsten te hebben. Dat gaat nog vele malen verder dan wat wij moeten ervaren. Maar ik weet zeker dat ook dat te overwinnen is. Wij vrouwen zijn sterker dan sterk!! En het zijn niet de borsten die ons tot vrouw maken, maar het is onze zachte toch krachtige zielskwaliteit. Al zouden ze alles van ons wegnemen, onze kern kan niemand aantasten. Houd vast aan de kern in het centrum van je wezen, jouw diamant, die altijd blijft schitteren, hoe donker het ook is.

Lieve Luna ,

Ik hoop niet dat ik vrouwen met borstkanker nu het gevoel geef dat het allemaal zo makkelijk is en dat het allemaal hetzelfde is. Nee, dat is het zeker niet. Ik weet echt niet hoe het is om helemaal geen borsten te hebben. Dat gaat nog vele malen verder dan wat wij moeten ervaren

Nee dat geef je helemaal niet.
Bij kanker wist je dat je door een diep dal moest, om vervolgens hier weer
bovenop te komen..of te sterven.
Bij de siliconen is het vele malen moeilijker, je voelt dat je ziek bent, weinigen begrijpen je, laat staan dat ze begrip hebben. Je moet zelf overal
achteraan.
Dan heb ik het nog een beetje makkelijker want wat je al in
andere topics schreef, je krijgt ook nog verwijten "eigen schuld dikke bulten".
Dus soms moeten jullie ook nog in de verdediging, dat ervaar ik gelukkig zelden.

Lief dat je dat schrijft Marga, bedankt!

We gaan allemaal door een diep dal. En geen van allen verdienen dit! Maar we komen er wel uit. En gelukkig we hebben elkaar om te delen in de liefde en de pijn.

Dag lieve schatten, heel veel liefs, Luna

Lieve Marga,

Herinner je deze teksten van ons nog en wat jij schreef? En kijk eens waar je nu bent! Had je dat ooit gedacht?

Ik wilde je laten weten dat ik je één van de meest bijzondere vrouwen vind die ik ken.
Het vergt echt heel veel moed en kracht om zo door het leven te gaan. Ik zou het echt niet kunnen.

Ik hoop dat je over een tijdje je verhaal wilt vertellen, zodat je andere vrouwen kunt inspireren.

Al mijn liefs,

Luna

In deze uitzending van Zorg.nu zie je Marga MKS aan het woord en ze laat haar geamputeerde borsten zien.
https://zorgnu.avrotros.nl/uitzendingen ... plantaten/

Jammer dat een hoop linkjes van mijn eerste berichtje het niet meer doen. Ik zal eens kijken of ik de teksten toch terug kan vinden ergens.